گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte و امپرسیونیسم
گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte و امپرسیونیسم
گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte و امپرسیونیسم (۱۹ اوت، ۱۸۴۸ – ۳۰ آوریل، ۱۸۹۴) فرانسوی از رهبران و پیشگامان مکتب نقاشی دریافتگری (امپرسیونیسم) است، اگرچه وی بیشتر از سایر اعضای این سبک به شیوه واقعگرایی نقاشی میکرد.
در سال ۱۸۶۸، گوستاو مدرکی در حقوق گرفت و دو سال بعد توانست گواهی وکالتش را بگیرد. اندکی بعد وی برای شرکت در «نبرد فرانکو-جرمن» در سال ۱۸۷۰ برگزیدهشد و در نیروی سوارهنظام ملی سن خدمت کرد.
زندگی هنری گوستاو کایبوت
پس از پایان جنگ، گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte شروع به ملاقات نقاش فرانسوی لئو بونا و کارگاه وی کرد، جایی که او بهطور جدی به مطالعه نقاشی روی آورد. او در مدت زمان کوتاهی سبک هنری خود را گسترش داد و اولین کارگاه خود را در منزل پدریش بر پا کرد. وی همچنین در مدرسه هنرهای زیبا شرکت کرد اما ظاهراً وقت زیادی را در آنجا نگذراند.
در سال ۱۸۷۴ او ثروت پدرش را پس از مرگ وی به ارث برد و پس از مرگ مادر در سال ۱۸۷۸، او و برادرانش ثروت خانوادگی را میان خود تقسیم کردند. تقریباً در ۱۸۷۴ بود که گوستاو با تعدادی از هنرمندان خارج از آکادمی رسمی فرانسه ملاقات کرد و طرح دوستی ریخت، از آن میان میتوان به دیگر نقاش پاریسی ادگار دگا و نقاش ایتالیایی جوزپه دی نیتیس اشاره کرد. وی همچنین در سال ۱۸۷۴ در اولین نمایشگاه امپرسیونیسم حضور یافت اما رسماً تابلویی در این نمایشگاه نداشت.
گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte در سبک کارهایش بیشتر به مکتب رئالیسم پایبند است اما آثارش به شدت تحت تأثیر وابستگی وی به امپرسیونیسم قرار دارند. کایبوت سعی در نقاشی واقعیت آنگونه که وجود داشت و آنطور که او میدید، داشت همانگونه که پیش از وی ژان فرانسوا میله، گوستاو کوربه و ادگار دگا هنرمندان همدورهاش نیز چنین تلاشی به امید کاهش خاصیت ذاتی تماشاگرپسند بودن نقاشی داشتند.
شاید به دلیل ارتباط تنگاتنگ کایبوت با بسیاری از نقاشان همعصرش بود که سبک و مهارت فنی او در نقاشی در گذر زمان و در میان آثار مختلف به شکل قابل ملاحظهای تغییر میکند. او سبک و اسلوب خاصی را قرض میگرفت، تجربه میکرد و دست آخر، به هیچکدام از این سبکهای مختلف پایبند نمیماند.
گاهی از اوقات به نظر میآید کایبوت در رئالیسم دگا با رنگهایی غنی (به ویژه در فضاهای داخل ساختمان) به سر میبرد و گاهی دیگر، پایبند به تعهد امپرسیونیستها در «صداقت بصری» است و از ضربات نرم و پاستلگونه قلممو مشابه کارهای رنوار و پیسارو، البته با پالتی محدودتر استفاده میکند.
گوستاو کایبوت و کمک به امپرسیونیسم
گوستاو کایبوت-Gustave Caillebotte مقرری قابل ملاحظه کایبوت با میراثی که وی پس از مرگ پدر در سال ۱۸۷۴ و مادر در سال ۱۸۷۸ دریافت کرد، او را قادر کردهبود تا به نقاشی بدون دغدغه فروش آنها بپردازد. ثروت کایبوت همچنین به او این اجازه را دادهبود تا به نمایشگاه امپرسیونیستها کمک مالی کند و دیگر هنرمندان و دوستانش را (شامل مونه، رنوار و پیسارو در میان دیگر هنرمندان) با خرید آثارشان مورد حمایت خویش قرار دهد که حتی در مورد مونه، پرداخت اجارهبهای کارگاهش را نیز شامل میشد.
کایبوت نخستین اثر مونه را در سال ۱۸۷۶ خرید و این نوع کمک وی، نقش بسزایی در تداوم حرفه هنری و بقای مالی این هنرمندان داشت. او همچنین در تکفل مالی هنرمندان دقیق بود به گونهای که هیچگاه آثاری از سورا، گوگن یا آثاری از هیچ سمبولیست دیگری خریداری نکرد. او همچنین نقش مؤثری در متقاعد کردن مسئولان موزه لوور در خرید تابلوی «المپیا» اثر ادوار مانه داشت.
سال های پایانی زندگی گوستاو کایبوت
در ۱۸۸۱، کایبوت خانهای در ژنویلیه در کنار رود سن نزدیک ارژانتوی خرید و در ۱۸۸۸ میلادی، در آنجا ساکن شد. او تقریباً از سن ۳۴ سالگی نمایش آثار خود را متوقف کرد و بیشتر به باغبانی، بنایی و قایقرانی پرداخت. او همچنین بیشتر وقت خود را با برادرش مارسیال و دوستش رنه میگذراند که اغلب به ژنویلیه میآمدند و با یکدیگر به بحث در مورد هنر، سیاست، ادبیات و فلسفه میپرداختند.
کایبوت با اینکه هرگز ازدواج نکرد اما با شارلوت برتیه، زنی از طبقه پایین اجتماعی که یازده سال از وی کوچکتر بود ارتباطی جدی داشت. کایبوت پس از مرگ برای او مقرری سالیانه قابل ملاحظهای باقی گذاشت.
با آغاز دهه ۱۸۹۰ میلادی، پایبندی کایبوت به نقاشی به شدت کاهش یافت تا حدی که وی دیگر تابلوهایی در بوم بزرگ کار نمیکرد. گوستاو کایبوت به سال ۱۸۹۴ میلادی در حالی که به باغبانی در خانهاش در ژنویلیه مشغول بود، به دلیل تنگی نفس در سن ۴۵ سالگی از دنیا رفت و در گورستان پرلاشز در پاریس به خاک سپردهشد.
